Siły Powietrzne i Marynarka Stanów Zjednoczonych...
przeprowadziły serię ataków antyterrorystycznych
Samolot linii Pan Am, nr 103, rozbił się w rejonie miasta Lockerbie.
George Herbert Walker Bush...
Agresja na Kuwejt nie będzie tolerowana.
...jego bezwzględne działania terrorystyczne.
-Bez ostrzeżenia, eksplodowała bomba- -Zaatakowano okręt U.S.S. Cole
To był akt terroryzmu.
Podły i tchórzliwy czyn.
Następna piosenka, którą zagramy to stary i lubiany kawałek.
...dopóki coś nim nie wstrząśnie.
Upewniam się tylko, że nie uderzą ponownie.
Samolot uderzył w World Trade Center.
Tysiące ludzi uciekają...
Musimy i będziemy...
zachowywać czujność.
Co Ty do cholery robisz?
Cholera! Już raz coś przegapiłam.
Nie pozwolę, żeby doszło do tego ponownie.
To było 10 lat temu. Każdy przegapił coś tamtego dnia.
Tak, ale ja nie jestem „każdy”.
W poprzednich odcinkach.
Amerykański więzień wojenny przeszedł na stronę wroga.
Halo.
Jessica? To ja. Brody.
Musimy mieć go na oku od chwili, kiedy opuści samolot.
Czekaj, w garażu nie ma kamery?
A on wchodzi tam z torbą, w której jest Bóg wie co?
Trzy dni temu mieliśmy powiedzieć Twoim dzieciom.
Jest moim mężem, Mike.
Wiem, że to ciężkie ale teraz bycie osobą publiczną to jego praca.
Wiesz co mamo, byłoby prościej gdybyś nie sypiała z jego najlepszym przyjacielem.
Brody musi przypomnieć
Ameryce, że wojna się jeszcze nie skończyła.
-I jak powrót? -Wspaniale.
Dla wszystkich.
Pięć dni temu na jachcie księcia Farida
jego sekretarz oznajmił, że książę ma niespodziewanego gościa.
Abu Nazir.
Jego Wysokość ma dla Ciebie specjalne zadanie do wykonania.
Znaleziono ja martwą w Providence.
Ponoć miała na sobie drogi naszyjnik, który zniknął.
Może Abu Nazir naprawdę był na łodzi, aby porozmawiać z kimś z otoczenia księcia.
Szukasz sposobu na przekazanie pieniędzy?
Najlepszym sposobem jest biżuteria.
400 000.
-Co stało się z pieniędzmi? -Mogą być wszędzie.
Gratulacje. Mam nadzieję, że będziecie tutaj szczęśliwi.
Dla nas jest idealny.
Dziś ważny dzień, żołnierzu.
Najpierw koszula.
Zielone spodnie.
Krawat khaki.
Zostawiłeś go na drzwiach do łazienki.
Jess, widziałaś mój krawat?
Jest w łazience, na drzwiach.
I uśmiech do kamer.
Czy mogę Wam powiedzieć jeszcze coś, czego jeszcze nie wiecie?
Niewiele.
Ale jednak. Tego się tam nauczyłem.
Ostrzał nigdy nie jest przypadkowy.
W razie zasadzki, strzelajcie w kolana.
Nigdy nie kłamcie.
Nie zostawiajcie swoich.
I uważajcie, żeby czegoś nie złapać, samo nie przejdzie.
Powodzenia na misji. Pamiętajcie, o tym, czego Was nauczono.
Niech Bóg Was błogosławi.
Niech Bóg błogosławi Ameryce.
SIERŻANT NICHOLAS BRODY PRZEMÓWIENIE DO ODDZIAŁÓW W FORT EUSTIS
Patrzcie na niego.
Od czasu wywiadu dla Lawrence O'Donnella
Wszyscy reagują tak samo.
Wszyscy o nim piszą, oferują wydanie książki,
występuje w każdym programie telewizyjnym.
Wiceprezydent powiedział, że to Pan przekonał sierżanta Brody'ego do
publicznych wystąpień.
Wiceprezydent nie przysłał tutaj
swojego głównego doradcy, aby
mi za to podziękował.
Ma Pan rację.
Chcę wiedzieć, jak bardzo publiczny wizerunek
bliski jest rzeczywistości.
Na kogoś, kto przeszedł przez tak wiele,
wydaje się być bardzo opanowany.
Pyta Pani, czy jest stabilny emocjonalnie?
A jest?
Nie jestem psychiatrą.
Ale zlecił Pan przeprowadzenie badań psychiatrycznych w Niemczech.
Co znajdziemy, jeśli spojrzymy głębiej?
Nie sprawdzaliśmy go pod kątem przydatności do służby publicznej.
Dlatego Pani tutaj jest, prawda?
Mówiąc najogólniej.
A zatem, jeśli przeszedł pozytywnie badania
i ma odpowiednie poglądy,
dlaczego by nie spróbować?
Znam wielu, który z chęcią wyjęliby przy nim swoje książeczki czekowe.
Przepraszam, że przeszkadzam ale Saul Berenson czeka na zewnątrz.
Powiedz mu, że zaraz będę.
Przepraszam Pani Gaines, ale muszę się tym zająć.
Mój kolega nie przyjmuje do wiadomości słowa „nie”.
Wiceprezydent pamięta, że rozmawiał z Panem na temat awansu.
Będziemy wdzięczni za każdą informację na temat sierżanta Brody'ego.
-Jak długo to potrwa? -Zaraz będzie.
Powiedziała mu Pani, że czekam na podpisanie protokołu operacyjnego?
Ma spotkanie z...
-Lizzie. -Saul.
-Trafimy do wyjścia. -Miło było poznać.
Majorze.
Co jak tak ważne, że nie może poczekać?
Abu Nazir. Pamiętasz go?
Ma rogi, ogon i śmierdzi siarką.
Chyba wiemy, w jaki sposób finansuje atak.
To fotografia osobistego sekretarza księcia, Latifa bin Walida,
zrobiona dziewięć godzin po śmierci Lynne Reed.
Naszyjnik, który miała na sobie, ten, który policja uznała za skradziony,
prawdopodobnie znajduje się w tej paczce.
Więc mówisz, że to właśnie pieniądze, których szukaliśmy?
Taka jest teoria.
Ciężko uwierzyć, że Latif zaniósłby pół miliona dolarów do pralni.
Nie, kiedy pralnia współpracuje z Hawalą.
Setki milionów dolarów są przekazywane przez tą sieć każdego dnia.
A ponieważ działają w oparciu o zaufanie, nie ma żadnej dokumentacji,
która umożliwiałaby wyśledzenie operacji finansowych.
Tak, ale system Hawala jest zwykle wykorzystywany do
transferów zagranicznych, a nie jako skrzynka kontaktowa.
To co sugerujesz, nieco odbiega od schematu, czyż nie?
Taki właśnie jest Abu Nazir. Dlatego właśnie wciąż nam ucieka.
Nasi przyjaciele z FBI prowadzą śledztwo w sprawie
pięciu operacji Hawali, przeprowadzonych w centrum miasta.
Stąd właśnie mamy zdjęcie Latifa, wchodzącego do pralni.
Od tamtej pory weszło i wyszło 51 klientów.
Każdy z nich mógł mieć naszyjnik albo jego równowartość.
Jeden z nich mógł mieć pieniądze, które Abu Nazir wykorzysta, aby
zaatakować Amerykę.
Dlaczego po prostu nie zapytamy właściciela, kto przyszedł po naszyjnik?
Z tego samego powodu, dla którego nie chcemy ekstradycji Latifa.
Jego aresztowanie w tym momencie odniosłoby wyłącznie negatywny skutek.
Nie chcemy wystraszyć Abu Nazira,
póki nie dowiemy się, ilu jeszcze agentów aktywował.
Lynne Reed zamordowano trzy tygodnie temu.
To znaczy, że jesteśmy trzy tygodnie w tyle.
Dlatego właśnie musimy natychmiast przeprowadzić operację.
Sprawdzić akta tych wszystkich ludzi.
Do roboty.
W porządku. Słyszeliście.
Przepuścimy każde zdjęcie przez system rozpoznawania twarzy,
sprawdzamy też w bazach INS, DMV. i wszystkich innych, które posiadamy.
Następnie tworzymy pięć dwuosobowych zespołów i namierzamy ich.
Sprawdzamy wszystko, przeprowadzamy obserwacje,
szukamy wśród rodziny, przyjaciół, współpracowników.
Dobra. Muszę iść. Do zobaczenia.
Masz chwilę?
Nakaz wygasa jutro.
-Chcesz przedłużenia? Nie ma mowy. -Przynajmniej mnie wysłuchaj.
Musiałem wyciągnąć brudy z przeszłości sędziego,
aby załatwić Ci te cztery tygodnie.
-Wiem. -A Ty nadal nie znalazłaś żadnego dowodu,
który łączyłby sierżanta Brody'ego z spiskiem.
To jeszcze nie znaczy, że się mylę.
Może być na razie w spoczynku.
Zwerbowany, przeszkolony i oczekuje w stanie uśpienia.
Przeczysz sama sobie.
Nie możemy stale go obserwować. Wiesz o tym.
-Ale Saul... -Posłuchaj mnie.
Uważnie.
Informacja, za którą oddała życie Twoja informatorka.
Nie marnuj jej, gwałcąc konstytucyjne
prawo do prywatności rodziny Brody'ego.
Tutaj nie ma albo albo.
Te pieniądze są powiązane z Brodym. Chociaż nie wiem jeszcze, w jaki sposób.
Jeśli masz rację, na pewno do niego wrócą.
Ale do tego czasu musisz przerwać obserwację.
Przy pierwszej okazji usuniesz kamery i mikrofony
z domu Brody'ego i zatrzesz wszelkie ślady.
Jasne?
Chodzi mi o to, że to jeszcze banda dzieciaków.
Są żołnierzami, a byli wpatrzeni w Ciebie jak w obrazek.
Nie dlatego, że byłem jeńcem przez ostatnie osiem lat.
Dlatego, że moja twarz jest ostatnio cały czas w telewizji.
Bez względu na powód, to wiele dla nich znaczy.
Cóż, wierzę Ci na słowo.
-Dobrze. Do zobaczenia jutro. W porządku.
Cześć. Jesteś głodny? Mamy dzisiaj steki z grilla.
Dzięki. Nie jestem głodny. Zjem coś w drodze do domu.
-Jesteś pewny, że nie chcesz wejść? -Nie.
Dlaczego nie?
Mikey, przez dwa tygodnie byłeś u nas tylko raz.
Wożę Cię każdego dnia. Pomyślałem, że masz mnie już dość.
Właśnie dokładnie o tym mówię.
Za każdym razem, kiedy zapraszam Cię do domu, masz jakąś wymówkę.
Jeślibym Cię nie znał, pomyślałbym, że nas unikasz.
Pomyślałem, że
potrzebujesz trochę przestrzeni.
Zostawiam Cię z rodziną i nie będę Wam przeszkadzać.
Dzięki, doceniam to.
Troszczysz się o moją rodzinę.
I o Jessicę.
Tak, jak podczas mojej nieobecności.
Zrobiłbyś to samo dla mnie.
Wiesz co?
Nie jestem tego pewien.
Do jutra, Mike.
W porządku.
Co tam macie?
Tam, w lesie.
Widzisz to poroże?
Jeleń.
-Piękny. -Tak, dopóki nie staranuje tych tulipanów.
-Jak poszło z rekrutami? -Wspaniale.
To dobrze.
Tak. Kiedy będzie kolacja?
Kiedy tylko chcesz.
Dobra. Skoczę po butlę z gazem.
Nie przejmuj się kochanie. Pewnie miał zły dzień.
Zapomnij. To bez znaczenia.
Chodź, umyjemy ręce.
Dzieci śpią?
Więc na co czekamy?
Ej, wariacie!
Pośpiesz się. Spóźnisz się na wojnę.
Chodź. Zapasz koszulkę.
Dana. Czeka w samochodzie.
-Widziałaś kwiaty? -Tak.
-Mówiłem. -Rozsypię płatki mydlane.
Płatki mydlane?
Tak. Jelenie boją się ich zapachu.
Jeśli to nie zadziała, zbudujemy ogrodzenie.
To dobry pomysł.
Może Mike mógłby to zrobić. Niezła z niego złota rączka.
Carrie, jesteś gotowa?
Chodź. Nie mamy całego dnia.
Będą w kościele tylko przez jakieś półtorej godziny.
Popełniamy błąd, zwijając tę operację.
-Nie zgodzisz się ze mną? -Nie mamy wyboru.
Saul powiedział, że poda moją głowę
na tacy inspektorowi generalnemu.
Tak, ale co o tym sądzisz? Obserwujesz Brody'ego tak długo, jak ja.
Musisz mieć jakieś zdanie.
Zastanów się. Minął miesiąc, a my nic nie mamy.
A co z Max'em? Co on sądzi?
Że żona Brody'ego to laska. Chodź.
Wszędzie Cię szukam.
-Jeszcze chwila. -Skończyliśmy. Czas na nas.
-Gotowy? -Została jedna kamera.
Zostawiłem ją dla Ciebie.
Cześć. Jak się masz?
-Dobrze. -Cześć kolego.
-Piękna ceremonia. -Tak proszę Pana. Zgadzam się.
Sierżancie, to Elizabeth Gaines.
Jest jednym z najbliższych doradców wiceprezydenta.
To zaszczyt Pana poznać.
To się stało wczoraj?
-Kiedy go podrzuciłem. -Co dokładnie powiedział?
Zapytał, dlaczego tak rzadko Was odwiedzam.
Powiedziałem, że nie chcę przeszkadzać.
-Myślisz, że Dana coś powiedziała? -Nie.
Może sami powinniśmy mu o tym powiedzieć.
Trzeba było zrobić to zaraz po powrocie.
Teraz sprawy zaszły już za daleko.
Pańska historia tchnęła ducha w naród, który bardzo tego potrzebował.
Nie był bym tego taki pewny.
Poprosiłam Majora, żeby nas przedstawił, ponieważ
mam propozycję. Chciałbym to z Panem omówić.
Może spotkamy się na lunchu w przyszłym tygodniu?
Tak, oczywiście.
Tylko nie wariuj.
Myślę, że powinniśmy spróbować
znaleźć sposób, żeby przebywać razem bez zażenowania.
Zaprosiliśmy na jutro parę osób.
To dobrze. Dobrze. Przyjdę.
Cześć.
Ostatnio niewiele rozmawiamy.
Martwię się o Ciebie.
U mnie w porządku.
Możesz mi powiedzieć.
Po prostu...
Jest taki...
-Jaki? -Nie ważne.
Jessica, chcę wiedzieć.
Pozwolenie na pracę wygasa z końcem listopada.
Mieszka z dwoma współlokatorkami w Tenleytown.
Ma matkę w Dżakarcie.
Wysyła jej pieniądze, dlatego właśnie korzysta z usług Hawali.
Sprawdziłem jej referencje i zadzwoniłam do szefa.
-Mm-hmm. -Same superlatywy, jest gwiazdą działu IT.
W porządku. Co dalej?
-Gdzie jest Carrie? -Powinna tu być za chwilę.
Mówiła, że się spóźni.
-Powiedziała dlaczego? -Nie.
Jak dobrze ją znasz?
Wydaje mi się, że jesteśmy przyjaciółmi.
Rozumiem, że dla Was, analityków, wydaje się być bohaterką.
Czytamy raporty, słyszymy różne historie.
Ale dla Ciebie to coś więcej, prawda?
Chcesz być taki, jak ona.
-Wie Pan, że chcę zostać agentem. -Trzeci rok z rzędu.
Nie wyglądasz na Latynosa.
To po matce. Jest Libanką.
-A ojciec? -Gwatemalczyk.
Poznali się w Wydziale Komunikacji.
Mama odmówiła zdjęcia chusty do zrobienia fotografii,
a tata był fotografem.
-Ameryka. -Tak, proszę Pana.
-Podobno potrafisz mówić po arabsku. -Tak, i po hiszpańsku.
Niewykluczone, że będziemy szukać kogoś na wolne miejsce w Kairze.
Moje zdanie będzie się liczyć.
Co sprowadza nas do Carrie Mathison.
To, że pracujecie ze sobą nie jest przypadkiem.
Nie rozumiem.
Podczas odprawy Carrie wspomniała niespodziewanie nazwisko Abu Nazira.
3 dni potem jej informatorka potwierdziła, że widziała Nazira, pierwszy raz od 7 lat.
Może to przypadek.
Albo coś przed nami ukrywa.
Chcesz posmakować tej pracy?
Dowiedz się, czy Carrie czegoś nie knuje.
Proszę Pana...
Chyba nie czułbym się z tym komfortowo.
W szpiegowaniu?
Chcę mieć tylko pewność, że nikt tu nie działa na własną rękę.
A jeśli tacy są, muszę ich przywołać do porządku.
-Cześć Carrie. -David, hej.
Przepraszam za spóźnienie.
Czego chciał?
Chciał omówić przypadek Jalbani, zanim potwierdzimy, że jest czysta.
Następny przypadek.
Raquim Faisel, adiunkt na Uniwersytecie Bryden.
Kim jest kobieta, z którą rozmawiałeś dzisiaj w kościele?
Pracuje dla wiceprezydenta.
-Jako kto? -Doradca, czy coś takiego.
I czego chciała?
Zjeść ze mną lunch.
-Dlaczego? -Nie mam pojęcia.
Zaprosiłam na jutro Mike'a.
Zna większość zaproszonych osób, więc...
Świetny pomysł Jess. Będzie lepsza zabawa.
Sprawdzę czy Chris odrabia lekcje.
Tak?
Gdzie jesteś? Nagle zniknęłaś.
Mam parę prywatnych spraw do załatwienia.
-Poza biurem? -Tak.
Słuchaj, właśnie skończyłem sprawdzać Faisela.
Trzy podróże do Lahore, w ciągu ostatnich 18 miesięcy.
-W jakim celu? -To niejasne.
Zawiadomiłem wywiad pakistański
Nie ufam im.
Wybierz się na Uniwersytet, spróbuj się tam czegoś dowiedzieć.
A jutro spędzimy trochę czasu z naszym profesorem.
Wiesz, grzeczność każe poczekać, aż usłyszysz „proszę”.
Nie powiedziałaś nic ojcu, prawda?
O czym?
Nie.
-Bo jeśli powiedziałaś -Nie pisnęłam ani słowa.
Chryste, co to, hiszpańska inkwizycja?
Wierzę Ci, okej?
Co robisz?
Siedzę na Twoim łóżku.
Widzę.
-To przestępstwo? -Nie.
-Niezupełnie -Więc co?
Coś nie tak?
Nie.
Weźmiecie rozwód?
Nie.
Bo jeśli tak, to jeżeli o mnie chodzi, nie mam nic przeciwko.
Zróbcie to, co dla Was najlepsze.
Nie zamierzamy się rozwodzić, okej?
Dobra.
Powiedz to Chrisowi.
Jest przekonany, że Ty i ojciec zniszczycie mu życie.
Plotka czy fakt?
Ja i Estes?
Dlaczego pytasz?
Nie wiem. Słyszałem, że coś Was łączyło.
A to Twoja sprawa?
Mieliśmy romans.
To trwało chwilę. Dawno temu.
-Co? -Właśnie przegrałem zakład.
Dlaczego? To aż tak bardzo mało prawdopodobne?
Coś w tym stylu.
Był najbystrzejszym gościem z Wydziału Bliskiego Wschodu.
To nie tak. Wygląda, jakbyście za sobą nie przepadali.
-Nie skończyło się za dobrze. -A czy kiedykolwiek kończy się inaczej?
Ach.
To nasz gość.
Myślałam, że mieszka w Truxton Circle.
Bo tak jest.
Ale tam nie jedzie.
Halo?
-Gdzie on jest? -Jest po 16.
-Powinien być już w drodze. -Powiedz mu, że jest korek na obwodnicy.
-Co powiedziałeś? -Niech jedzie inną trasą.
Natychmiast!
Gość nie przekroczył ani razu ograniczenia.
To sprawia, że jest mniej lub bardziej podejrzany?
To znaczy, że jest nudny jak cholera.
Śledziliśmy go całe popołudnie. Po zajęciach
pojechał do marokańskiej restauracji w pobliżu lotniska.
Druga ekipa siedzi pod jego domem.
Miał pełną teczkę, więc pewnie będzie pracował do późna.
-Co wykłada? -Inżynierię mechaniczną.
Ma stałą umowę o pracę. Generalnie lubiany.
-Publikuje i jest dobrze oceniany. -Muzułmanin?
Tak, ale nie fundamentalista. Członek wspólnoty Kalid Muhammud.
Co z podróżami do Pakistanu?
Wykłady na Uniwersytecie w Lahore. To tyle.
Wydał serię artykułów o alternatywnych źródłach energii.
W porządku. Zobaczymy, co powie druga ekipa.
Jeśli nic nie znajdą, ruszamy dalej.
Czyje to urodziny?
Zdaje się, że Mitchella.
-Postawię mu drinka. -Pewnie.
-A Ty? Jeszcze jednego? Nie, powinnam już iść.
Zostań i baw się.
Baw się?
Dlaczego nie?
Dlaczego jesteś dla mnie miły?
A musi być jakiś powód?
Jeśli zależy Ci, żebym uwierzyła, w to co mówisz.
W porządku.
Dobra.
Dotarło do mnie, że trzymam się tego, że jestem na Ciebie zły,
chociaż wcale tak nie jest.
Mówimy o tym co było w Bagdadzie, czy wcześniej?
Jedno i drugie.
Zdiagnozowano u Ciebie raka, czy coś w tym stylu?
Widzisz? Ty też tego nie potrafisz. Żadne z nas nie potrafi zapomnieć.
O czym?
O czasie, w którym sobie nie ufaliśmy.
Tak było chyba od zawsze?
Nie jestem tego pewien.
Jeśli wcześniej tego nie powiedziałam, to zrobię to teraz.
Przepraszam.
Mówimy o tym, co było w Bagdadzie, czy wcześniej?
Jedno i drugie. Jedno i drugie.
Ale głównie wcześniej.
Nie powinienem był Cię tak ścigać aż do Nowego Jorku.
A ja nie powinnam była Cię tak zostawić.
Zasługiwałeś na wyjaśnienie.
Nie wiem. Może sam też bym od siebie uciekł.
Gdyby wiedziała, że rozpadnie się Twoje małżeństwo...
Nie.
Prawda jest, że i tak by do tego doszło.
Jak tam Victoria?
Wyszła ponownie za mąż.
Za miłego żydowskiego lekarza z Fort Lauderdale.
Razem z dziećmi przeszła na judaizm.
Żartujesz? Victoria?
A więc... „Mazzal tow!”.
Jak sobie radzisz?
Hmmm.
Jest ciężko. Nie będę kłamać. Ale przynajmniej jest w domu.
Mąż Joanie wciąż jest na misji, rozmawiają tylko raz na miesiąc
przez telefon satelitarny, gdy wróci do bazy.
Tak.
A seks?
Wiem...
Straszny, prawda?
Tak, jakby go nie było.
-Denisowi nie stawał prawie przez rok. -Naprawdę?
-O tak. -A tabletki, Viagra, czy coś innego?
Jego problem nie leżał między nogami, tylko wyżej.
Czy ja byłam kiedykolwiek z impotentem? Nie sądzę.
Nie wiesz, co straciłaś.
Hmmm. Och...
Wygląda na to że... Czekaj.
O, tutaj jest. Cześć Jess.
-Cześć. -To jest Demmie. Demmie, Jessica.
Jessica, Demmie.
Debbie, miło Cię poznać.
Demmie.
Przez dwa „m”.
Demmie. Wejdźcie. Przyniosę Wam coś do picia.
-Skąd ją wziąłeś? -Nie miałem wiele czasu, OK?
-Gdzie jest Brody? -Nie wiem.
Nie widziałam go od dłuższego czasu. Nie mam pojęcia, gdzie może być.
-Mam go poszukać? -Byłoby świetnie. Dzięki.
W porządku.
Zaraz wracam.
Brody!
Brody?
-Kiedy wracasz na pełen etat? -W przyszłym tygodniu.
Dobrze Ci to zrobi. Wyrwiesz się w końcu z domu.
Jesteś głodna? Zjadłabym coś.
Brody?
Co się dzieje? Wszyscy cali?
Płatki mydlane chyba nie zadziałały.
-Zabiłem jelenia. -Daj mi pistolet.
-Odsuń się Mike. -Mamo.
Wracaj do środka Chris. Wszystko będzie w porządku.
No dalej Chris. Wracaj do domu. Wszystko będzie dobrze.
Zajmę się tym. Powiedz proszę wszystkim, że impreza skończona.
-Nie zostawię Cię tutaj. -Idź, proszę.
Rób co mówi.
Przypilnuj, żeby Chris został w domu. Nie chcę, żeby był tutaj.
Chris? Dlaczego? Myślisz, że coś mu zrobię?
Wcale tak nie sądzę.
Dobra.
Idę po łopatę. Zakopię go, zanim zlecą się muchy.
Cholera! Nie olewaj mnie.
Zniszczył nasze kwiaty. Na miłość Boską, w czym problem?
Strzeliłeś z pistoletu.
Przy naszych znajomych i przy synu.
Jeśli uważasz, że to normalne, droga wolna.
-Ze mną wszystko w porządku. -Czyżby?
Ledwo sypiasz,
odwróciłeś się od przyjaciół, przerażasz dzieci.
-Nawet nie... -Powiedz to.
Nawet nie potrafisz przespać się z własną żoną.
Potrzebujemy pomocy.
Wiem, o co Ci chodzi.
Chcesz mnie wysłać na kozetkę do psychiatry?
Nie obchodzi mnie gdzie, musisz z kimś porozmawiać.
A co, jeśli odmówię?
Dłużej tego nie wytrzymam.
Nie ma sensu od razu zakładać najgorszego.
Nie wymyśliłem tego. Śledzili mnie aż do domu.
Minęli go.
Kochanie, przysięgam, nikt nie wie, że tutaj mieszkamy.
-Skąd ta pewność? -Bo gdyby wiedzieli,
to przetrząsnęliby salon a nie przejeżdżali koło domu.
Wciąż uważam, że powinniśmy się przeprowadzić.
Kazano nam czekać.
A w międzyczasie postarajmy się nie panikować.
Zaczynasz zajęcia.
Za godzinę.
Ważne jest, żebyś robił to, co zawsze.
Idź do pracy.
Wiedzieliśmy, że nie będzie łatwo.
Dobra.
-Kto następny? -Sheikh Eyad Hassoun.
Jest zarządcą Domu Islamskiego na Alei Konstytucji.
-Coś podejrzanego? -To zależy.
-Od czego? -Od tego, co uznasz za podejrzane.
12 lat temu został aresztowany za udział w nielegalnej demonstracji.
Przeciwko czemu?
Obecności armii amerykańskiej w Arabii Saudyjskiej.
Dobra. Sprawdź, czy przebywa tutaj legalnie. Zaraz będę.
-Jakieś postępy? -Na razie nie.
Nie odpuszczajcie. Coś na pewno się pojawi.
Przydałby mi się jakiś trop.
Wkurzony Imam, dzieciak obwieszony bombami.
Źródło informacji. Byłoby świetnie.
Życzysz sobie jeszcze czegoś?
Tak.
Pozwól mi śledzić Brody'ego. Tym razem bez zostawiania śladów.
-Mały ogon. Dwunastogodzinne zmiany. -Nie.
Ale obserwujemy innych podejrzanych.
Jakbyś zapomniała, sierżant jest teraz osobą publiczną.
Teraz jeszcze bardziej musimy zachować dystans.
Wiem, jakie to trudne.
Nic na to nie poradzę, ale czuję, że czegoś tu brakuje.
Jego.
Kiedy kogoś obserwujesz przez cały czas, to normalne.
I dobrze o tym wiesz.
Widzisz go we wstecznym lusterku.
Ale jedziesz w innym kierunku.
Zrozumiałaś?
Tak.
Cześć.
Wszystko w porządku?
Tak. Przyglądam się burzy.
O tak?
Nadchodzi, czy odchodzi?
Trudno powiedzieć.
Ale sądzę, że nadchodzi.
Chcesz do mnie dołączyć?
Właśnie wychodzę.
A więc...
W kościele jest spotkanie grupy wsparcia dla weteranów.
Dobra.
Pomyślałem... Pomyślałem, że spróbuję.
Dobra.
-Dziękuję. -Na razie nie masz za co.
Nie wiem, czy wytrzymam tam więcej niż pięć minut.
Weź parasol. Na wszelki wypadek.
Radziłbym odłożyć to mleko. Zepsute.
Dzięki.
-Przepraszam! -Nie przepraszaj. Nic się nie stało.
Znam Cię.
-Byłaś na odprawie. -Proszę.
-O co chodzi? -Ja tylko...
Nie powinnam tu być.
Dlaczego nie?
Dobra. Usiądźcie.
Czas zaczynać.
Hej.
Zaczekaj.
-Czekaj, czekaj. -Posłuchaj..., przepraszam.
Naprawdę nie wiedziałam, że należysz do tej grupy.
Nie należę. To mój pierwszy raz.
Cóż, baw się dobrze.
Hej. Zaczekaj chwilkę. Zaczekaj.
Jak się nazywasz?
Carrie. Carrie Mathison.
Nadal nie rozumiem. W czym problem?
-Nie mam nic przeciwko, żebyś została. -To nie tak.
Nikt z tutaj obecnych nie wie, czym się zajmuję.
Wciąż jestem czynnym oficerem wywiadu.
Umiem dochować tajemnicy.
Poza tym, lubię wyżalać się obcym ludziom.
Rzadko chodzę więcej niż raz do tej samej grupy.
Brzmi skomplikowanie.
Wszystko w porządku?
A u Ciebie?
Powinieneś wrócić. Właśnie się zaczyna.
Czekaj. Nie zamierzam tam wrócić bez Ciebie.
Proszę. Naprawdę. To nie jest konieczne.
A może urządzimy sobie własną grupę wsparcia? Co Ty na to?
Kuszące.
Zgoda?
Mogę zadać Ci pytanie?
Oczywiście.
Gdzie służyłaś? W Bagdadzie?
Tak.
Czemu tak trudno rozmawiać o tym z ludźmi, którzy tam nie byli?
Mam lepsze pytanie.
Czemu tak trudno rozmawiać o czymkolwiek z ludźmi, którzy tam nie byli?
Teraz naprawdę już muszę iść.
Nie zostawiaj mnie tak.
Samego, w deszczu.
Dasz sobie radę.
Nikt nie oczekuje, że odezwiesz się wcześniej niż na drugim spotkaniu.
Cóż, nie wiem nawet czy tyle wytrzymam.
Przetłumaczone przez LingPerfect